Tap video for sound
Video
  • the_storm_riderThe Sea's Calling. คืนนี้ ฝนคงมาตามนัด คลื่นสูง ลมแรง ฟ้าลั่นฟ้าร้องคลืนโครม เหมือนจะข่มขู่จิตใจคนให้ย่นย่อ อ่อนแอ หวั่นไหว และพ่ายแพ้ต่อชะตากรรม

    แต่เรือเล็กยังคงต้องออกจากฝั่ง... จากปากคำของเจ้าหน้าที่ "ช่วงนี้ อาดังราวีคนน้อย เพราะเป็นฤดูกาลของลม ของฝน... ส่วนใหญ่จะอยู่กันที่หลีเป๊ะ มันสะดวกสบายกว่า"

    แต่... คืนนี้เป็นค่ำคืนที่ไม่เงียบเหงานัก พวกเรานั่งล้อมวงข้างกองไฟเล็กๆ ที่พริ้วแสงวูบวาบ วับแวม ตามจังหวะกระแสลมแรง พูดคุยกันบ้าง ร่วมร้องบทเพลงของคนพเนจรบ้าง บางเพลงก็เป็นเพลงรักสุขสม บางอารมณ์ก็เป็นเพลงเศร้ากร่อนจิตกัดใจ บางคนก็ร่วมเคาะจังหวะด้วยเครื่องดนตรีรายสะดวก กิ่งไม้ ขวดน้ำ ฝากระติก ประกอบเสียงกีตาร์ประจำวง

    จู่ๆ ก็มีฝรั่งคู่นึงเดินโผล่กายมาจากความมืดราวกับภูติผี มาขอร่วมวงด้วย ไมค์ หนุ่มจากเมืองลีด อังกฤษ และอิงกริช สาวร็อตเตอร์ดัม ทั้งสองพบรักกันที่เมืองไทย แฝงตัวอยู่บนเกาะหลายวันแล้ว พวกเราได้ร่วมดื่มยินดีกับความรักของคนทั้งสอง ขอให้รักกัน "ตลอดไป" ขอให้รักนี้จงเป็น "รักนิรันดร์" ตลอดไป...ใจก็นึกถึงบางบรรทัดในหนังสือ "อลิสในแดนมหัศจรรย์" อลิซถามเจ้ากระต่ายว่า "ตลอดไปนี่มันนานแค่ไหนกัน"
    กระต่ายขาวตอบเธอกลับ
    "บางครั้ง ตลอดไปของบางคนมันก็แค่วินาทีเดียว"

    แล้ว ตลอดไป... ของเขาทั้งคู่จะนานแค่ไหนนะ
    คุณไม่รู้หรอก ตลอดไป...ของความรัก มันจะนานกี่ไหน เพียงเสี้ยววินาทีที่สบสายตา หรือชั่วกับกัลป์ "ความรัก" มันจะนำทางคุณไปเอง.... อย่างน้อยขอให้ช่วงเวลาที่คุณเดินด้วยกัน ได้เดินไปด้วยความรัก...อย่างจริงใจ

    ฟ้าสางพรุ่งนี้.... เราต้องอำลาอาดังราวีกลับพระนคร คลื่นลมจะสงบลงหรือเปล่าเราไม่รู้ แต่เรือเล็กยังคงต้องออกจากฝั่ง... ก่อนแยกย้ายกันไปนอน นึกอยากเขียนกวีสักบท เริ่มต้นที่
    "อยากเป็นความสบายใจของใครสักคน"
    แต่นอนเถอะนะ...
    ........................................
    กวีรอนตอนเมา (ก็ไม่ไหวจะกวี)

Log in to like or comment.